Dlaczego występuje atrofia skóry, typy, objawy atrofii

Termin "zanik skóry" łączy całą grupę chorób skóry, których objawem jest ścienianie się górnych warstw skóry - naskórka, skóry właściwej, a niekiedy podskórnej tkanki tłuszczowej znajdującej się pod nimi. W niektórych przypadkach dotyczy to nawet tkanek zlokalizowanych głębiej niż VLS. Wizualnie skóra takich pacjentów jest sucha, jakby przezroczysta, pomarszczona. Można wykryć utratę włosów i żyły pająka na ciele - telangioektazję.

W badaniu atrofii skóry pod mikroskopem obserwuje się przerzedzenie naskórka, skóry właściwej, zmniejszenie ich składu włókien sprężystych, degenerację mieszków włosowych, a także gruczołów łojowych i potowych.

Przyczyn tego stanu jest wiele. Rozważmy bardziej szczegółowo choroby, które im towarzyszą, oraz czynniki sprawcze każdego z nich.

Zanik skóry spowodowany glukokortykoidami

Przedłużone i nieracjonalne stosowanie maści z kortykosteroidami często prowadzi do zmian zanikowych w skórze.

Jednym z efektów ubocznych leczenia hormonem steroidowym, z którym często spotykają się pacjenci, są atroficzne zmiany skórne.W większości przypadków mają one charakter lokalny i wynikają z nieracjonalnego stosowania maści zawierających hormony.

Glukokortykosteroidy hamują aktywność enzymów odpowiedzialnych za syntezę białka kolagenowego, a także niektórych innych substancji, które zapewniają skórze odżywienie i elastyczność.

Uszkodzona skóra takiego pacjenta jest pokryta drobnymi fałdami, wygląda staro, przypomina bibułkę. Można go łatwo zranić w wyniku nawet niewielkich wpływów na niego. Skóra jest półprzezroczysta, przez co widać sieć naczyń włosowatych. U niektórych pacjentów nabrał niebieskawy odcień. Również w niektórych przypadkach w strefach atrofii występują krwotoki i pseudookubki w kształcie gwiazdy.

Uszkodzenia mogą być powierzchowne lub głębokie, rozproszone, ograniczone lub w postaci pasków.

Zanik skóry wywołany przez kortykosteroidy może być odwracalny. Jest to możliwe, jeśli choroba zostanie wykryta na czas i osoba przestała stosować maści hormonalne. Po wstrzyknięciu kortykosteroidów z reguły dochodzi do głębokiej atrofii, a przywrócenie prawidłowej struktury skóry jest raczej trudne.

Ta patologia wymaga diagnostyki różnicowej z zapaleniem panniculitis, twardziną i innymi rodzajami atrofii skóry.

Głównym punktem leczenia jest ustanie wpływu czynnika sprawczego na skórę, czyli pacjent musi przestać stosować glukokortykoidy i kremy.

Aby zapobiec rozwojowi atrofii skóry, konieczne jest przyjmowanie leków, które poprawiają procesy metaboliczne w skórze i odżywiają jej komórki podczas leczenia miejscowymi preparatami hormonalnymi. Ponadto, maść steroidowa powinna być stosowana nie rano, ale w godzinach wieczornych (w tym czasie aktywność komórek naskórka i skóry właściwej jest minimalna, co oznacza, że ​​szkodliwe działanie leku będzie również mniej wyraźne).

Zauważone atrofia skóry (antodermia)

Jest to patologia charakteryzująca się brakiem w skórze elementów odpowiedzialnych za jej elastyczność.

Przyczyny i mechanizm rozwoju choroby dzisiaj nie są w pełni zrozumiałe. Uważa się, że zaburzenia w pracy układu nerwowego i hormonalnego mają pewne znaczenie. Istnieje również zakaźna teoria początku choroby.Na podstawie badania składu komórkowego dotkniętej tkanki i zachodzących w niej procesów fizykochemicznych stwierdzono, że anetodermia jest prawdopodobnie wynikiem rozpadu włókien elastycznych pod wpływem enzymu elastazy, który jest uwalniany ze źródła zapalenia.

Ta patologia dotyczy głównie kobiet w młodym wieku (od 20 do 40 lat) żyjących w krajach Europy Środkowej.

Istnieje kilka rodzajów atrofii cętek:

  • Yadassona (jest to wersja klasyczna, pojawienie się atrofii poprzedzone jest ogniskowym zaczerwienieniem skóry);
  • Schwenninger-Buzzi (ogniska występują na niezmienionej skórze);
  • Pellisari (wysypka rozwija się w miejsce wysypki urtikarnoy (w postaci pęcherzyków)).

Wyizolowano również pierwotną i wtórną anetodermię. Pierwotne często towarzyszy przebiegowi takich chorób, jak zakażenie HIV, twardzina. Wtórnego występuje na tle kiły, trądu, tocznia rumieniowatego układowego i niektórych innych chorób, gdy elementy ich wybuchów są rozwiązane.

Dzieci z różnym stopniem wcześniactwa mogą również rozwinąć się zanikową zanikiem skóry. Wynika to z niedojrzałości procesów fizjologicznych na skórze dziecka.

Istnieje również wrodzona anetodermia. Opisano przypadek wystąpienia tej choroby u płodu, u którego zdiagnozowano boreliozę wewnątrzmaciczną.

Klasyczny typ atrofii plamistej

Zaczyna się od pojawienia się na skórze innej liczby plamek do 1 cm, o kształcie zaokrąglonym lub owalnym, różowym lub z żółtawym odcieniem. Można je znaleźć na praktycznie każdej części ciała - twarzy, szyi, tułowiu, kończynach. Dłonie i podeszwy z reguły nie biorą udziału w patologicznym procesie. Stopniowo plamy rosną, osiągając 2-3 cm średnicy w ciągu 1-2 tygodni. Mogą wznieść się ponad powierzchnię skóry, a nawet zagęścić.

Po jakimś czasie pacjent odkrywa atrofię w miejscu takiego miejsca, a proces wymiany jednego z drugim całkowicie nie towarzyszy subiektywnym odczuciom. Atrofia zaczyna się od środka plamy: skóra w tym obszarze kurczy się, staje się blada, przerzedzona i nieznacznie unosi się nad otaczającymi tkankami. Jeśli naciśniesz tutaj palcem, czujesz się jak pustka - palec w chwili upadku. W rzeczywistości jest to ten symptom, który nadawał nazwę patologii, ponieważ "anetos", tłumaczone na język rosyjski, oznacza "pustkę".

Anetodermia Schwenninger-Buzzi

Charakteryzuje się występowaniem atrofii przepuklinowej na wcześniej niezmienionej skórze pleców i ramion. Znacząco wznoszą się ponad powierzchnię zdrowej skóry, mogą mieć żyły pająka.

Antylermia typu pellisari

Początkowo na skórze pojawiają się obrzękłe, różowawe elementy (pęcherze), w miejscu których następują następnie atrofia. Świąd, ból i inne subiektywne odczucia u pacjenta są nieobecne.

Każdy typ tej patologii charakteryzuje się przerzedzaniem zmiany górnej warstwy skóry, całkowitym brakiem elastycznych włókien i degeneracją włókien kolagenowych.

W leczeniu głównej roli, jaką odgrywa antybiotyk penicylina. Równolegle z nim można przypisać:

  • kwas aminokapronowy (jako lek zapobiegający fibrynolizie);
  • leki stymulujące procesy metaboliczne w ciele;
  • witaminy.

Idiopatyczna atrofoderma Pasini-Pierini

Inne nazwy patologii: płaska morfologia atroficzna, powierzchowna twardzina.

Przyczyny i mechanizm choroby nie zostały wiarygodnie ustalone. Istnieją zakaźne (w surowicy takich pacjentów wykrywane są przeciwciała przeciwko mikroorganizmom Borrelia),odporność (przeciwciała przeciwjądrowe występują we krwi) i neurogenne (ogniska zaniku, z reguły są zlokalizowane wzdłuż pni nerwowych) teorii choroby.

Najczęściej ta patologia dotyka młode kobiety. Ogniska mogą znajdować się z tyłu (częściej) i innych części ciała. U niektórych pacjentów wykryto tylko 1 ognisko, inne mogą mieć kilka.

Środek atrofii jest przebarwiony (to jest, brązowy), okrągły lub owalny, o dużych rozmiarach. Naczynia pojawiają się przez skórę. Tkanki przylegające do miejsca zaniku nie są wizualnie zmienione.

Niektórzy dermatolodzy uważają idiopatyczną atrofodermę Pasini-Pierini za przejściową formę między twardziną płytkową a atrofią skóry. Inni uważają to za rodzaj twardziny.

Leczenie obejmuje penicylinę przez 15-20 dni, a także leki poprawiające odżywianie tkanek i krążenie krwi w dotkniętym obszarze.


Idiopatyczna progresywna atrofia skóry

Również ta patologia jest określana jako przewlekłe atroficzne zapalenie akrodermii lub erytromielemia Pick.

Zakłada się, że jest to patologia zaraźliwa. Występuje po ugryzieniu kleszcza zarażonego borrelią.Wielu dermatologów uważa to za późny etap infekcji. Mikroorganizm jest zatrzymywany w skórze nawet na etapie atrofii i jest uwalniany z ognisk ponad 10-letnich.

Czynnikami wywołującymi rozwój atrofii są:

  • urazy;
  • patologia układu endokrynologicznego;
  • upośledzone mikrokrążenie w określonym obszarze skóry;
  • hipotermia

Istnieją następujące etapy choroby:

  • początkowy (zapalny);
  • zanikowy;
  • sklerotyczny.

Patologii nie towarzyszą subiektywne odczucia, więc pacjenci w niektórych przypadkach jej nie zauważają.

Początkowy etap charakteryzuje się wyglądem na ciele, prostownikowymi powierzchniami kończyn, rzadziej - na twarzy, obrzękiem, zaczerwienieniem skóry, z rozmytymi granicami. Zmiany te mogą być ogniskowe lub rozproszone. Ogniska powiększają się, zagęszczają, wykrywa się łuszczenie na ich powierzchni.

Kilka tygodni lub miesięcy po wystąpieniu choroby rozpoczyna się drugi etap - zanikowy. Skóra w dotkniętym obszarze staje się cienka, pomarszczona, sucha, jej elastyczność jest zmniejszona. Jeśli na tym etapie nie ma leczenia, postęp patologiczny: halo zaczerwienienia pojawia się na krawędzi zmian, zmiany zanikowe rozwijają się w mięśniach i ścięgnach.Odżywianie komórek skóry jest zaburzone, w wyniku czego wypadają włosy i drastycznie spada pot.

W połowie przypadków choroba jest diagnozowana na tym etapie i na tle leczenia ulega odwrotnemu rozwojowi. Jeśli jednak diagnoza nie została jeszcze postawiona, rozwija się jej trzeci etap - stwardnienie. W miejscu zaniku ogniska tworzą się pieczęcie pseudosklerodermiczne. Różnią się od twardziny klasycznej zapalnym kolorem i naczyniami przeświecającymi spod warstwy zagęszczania.

Inne manifestacje są możliwe:

  • osłabienie mięśni;
  • uszkodzenie nerwów obwodowych;
  • uszkodzenie stawów;
  • limfadenopatia.

We krwi wykrywane są podwyższone poziomy ESR i globulin.

Konieczne jest odróżnienie tej choroby od podobnych:

  • erythromelalgia;
  • twarze;
  • twardzina;
  • idiopatyczny atrofia Pasini-Pierini;
  • porosty skleroatroficzne.

W celu leczenia pacjentowi przepisuje się leki przeciwbakteryjne (z reguły penicylina), a także ogólne środki wzmacniające. Lokalnie stosowane kremy i maści wzbogacone witaminami, zmiękczające skórę, poprawiające jej trofizm.

Poikiloderma

Termin ten odnosi się do grupy chorób, których objawami są teleangiektazje (pajączki), pigmentacja siatkowa lub plamista i atrofia skóry. Mogą również występować krwawienia punktowe, łuszczenie się skóry i małe guzki.

Poikiloderma jest wrodzona i nabyta.

Wrodzony rozwój rozwija się natychmiast po urodzeniu dziecka lub w pierwszych 12 miesiącach jego życia. Jego formy to:

  • wrodzona dyskeratoza;
  • Zespół Rotmunda-Thompsona;
  • Zespół Mende de Costa i inne choroby.

Nabyte to samo dzieje się pod wpływem wysokiej lub niskiej temperatury, promieniowania radioaktywnego, a także w wyniku innych chorób - chłoniaka skóry, tocznia rumieniowatego układowego, liszaja płaskiego, sklerodermii, i tak dalej.

Poikiloderma może również objawiać się jako jeden z objawów grzybic grzybiczych.


Zespół Rotmunda-Thomsona

Jest to rzadka dziedziczna patologia. Dotyczy to głównie kobiet.

Przyczyną jest mutacja genu zlokalizowanego na ósmym chromosomie.

Noworodek wygląda zdrowo, ale po 3-6 miesiącach, a czasem dopiero po 2 latach, jego twarz staje się czerwona i opuchnięta, a wkrótce pojawiają się obszary przebarwień, depigmentacji, atrofii i pajączków.Podobne zmiany skórne występują w szyi, kończynach górnych i dolnych, pośladkach. Takie dzieci są bardzo wrażliwe na promieniowanie ultrafioletowe.

Oprócz skóry występują również przypadki naruszenia włosów (są rzadkie, cienkie, pęknięte i złamane, aw niektórych przypadkach wypadają) i paznokcie (dystrofia), upośledzony wzrost i struktura zębów, wczesna próchnica.

Często zdiagnozowane dzieci z opóźnieniem cierpiące na tę patologię, w rozwoju fizycznym. Może wystąpić hipogonadyzm (zmniejszona czynność gonad) i nadczynność przytarczyc (zwiększona funkcja przytarczyc).

U 4 na 10 pacjentów w wieku od 4 do 7 lat stwierdzono obustronną zaćmę.

Zmiany w skórze i innych strukturach ciała pacjenta, uformowane w dzieciństwie, towarzyszą mu przez całe życie. Wraz z wiekiem nowotwór skóry może rozwinąć się w obszarze poykoderdermii.

Leczenie tej patologii jest wyłącznie objawowe. Ważne jest, aby pacjent chronił skórę przed działaniem promieni słonecznych. Można go polecić:

  • kremy chroniące przed promieniowaniem ultrafioletowym;
  • witaminy;
  • przeciwutleniacze;
  • kremy i maści zmiękczające i poprawiające trądzik skóry.

Wniosek

Zanik skóry może być zarówno procesem fizjologicznym (związanym z wiekiem), jak i może być przejawem wielu chorób. W wielu przypadkach (z terminową diagnozą i terminowym leczeniem) choroba ustępuje bez śladu, podczas gdy w innych towarzyszy człowiekowi przez całe życie.

Z reguły tacy pacjenci są najpierw wysyłani do dermatologa. Ponadto, w zależności od przyczyny atrofii, mogą zostać poproszeni o konsultację ze specjalistą chorób zakaźnych, alergologiem, neuropatologiem, genetykiem i innymi wyspecjalizowanymi specjalistami.

Wiele form atrofii skóry podlega leczeniu sanatoryjnemu.

Jeśli pacjent odczuwa dyskomfort moralny z powodu zmian skórnych związanych z atrofią, skonsultuj się z psychologiem, aby pomóc mu poprawić swój stan psycho emocjonalny.

Obejrzyj wideo: Roberto Barnai 05 Rak macicy, jajnika, endometrioza mięśniaki

Zostaw Swój Komentarz