Pęcherzyca u dorosłych: rodzaje, objawy, leczenie

Pęcherzyca odnosi się do dość rzadkich chorób dermatologicznych, na które chorują ludzie w różnym wieku. Jednak częściej tę chorobę obserwuje się u dorosłych w wieku 40-60 lat.

W tym artykule przedstawimy Państwu przyczyny, rodzaje, objawy, metody diagnostyki i leczenia pęcherzycy u osób dorosłych. Informacje te będą przydatne dla Ciebie i Twoich bliskich i możesz podjąć kroki w celu zwalczania tej trudnej w leczeniu choroby.

Rodzaje pęcherzyc

Istnieje kilka klasyfikacji typu pęcherzyca, które odzwierciedlają przejawy procesu patologicznego.

Główne formy choroby:

  • akantolityczny (lub prawdziwy) pęcherzyca - przejawia się w kilku odmianach i jest bardziej surową i niebezpieczną formą, która może prowadzić do rozwoju poważnych powikłań zagrażających zdrowiu i życiu pacjenta;
  • neakantolityczny (lub łagodny) pęcherzyca - przejawia się w kilku odmianach, łatwiej płynie i jest mniej niebezpieczny dla zdrowia i życia pacjenta.

Odmiany pęcherzyka akantolitycznego:

  1. Często (lub wulgarnie).
  2. Rumieniowaty.
  3. Wegetatywny.
  4. W kształcie blachy.
  5. Brazylijczyk.

Odmiany pęcherzyca neakantolitycznego:

  1. Bullous
  2. Neakantolityczny.
  3. Cicatrizing nie-antykolityczny.

Rzadkie gatunki pęcherzyca:

  1. Czasami przyczyną pęcherzycy staje się lek Piroxicam.

    Leczniczy. Ten typ choroby jest wywoływany przez przyjmowanie pewnych leków lub przez predyspozycje genetyczne i immunologiczne związane z przyjmowaniem pewnych leków. W pierwszym przypadku objawy znikają po odstawieniu leku, w drugim - nie. Zwykle pęcherzyca jest wywoływana przez następujące leki: Piroxicam, Bucillamine, Penicillamine, Tipronin, preparaty złota i Pyritinol. Objawy choroby są takie same jak u liściastego, rumieniowatego lub wulgarnego pęcherzyca.

  2. Herpetiform. W jej objawach klinicznych ten typ choroby przypomina zapalenie opryszczki skóry lub opryszczkowe zapalenie skóry Dühringa - wysypka w postaci powierzchownych pęcherzyków i rumieniowych płytek. Wraz z postępem choroby przypomina przebieg wulgarnego lub rumieniowatego pęcherzyca.
  3. IgA-pemphigus. Ten typ choroby jest reprezentowany przez dwa typy: śródnaskórkową neutrofilową IgA-dermatozę i podskórną dermatozę krostkową. Ich różnice może ustalić tylko lekarz, na podstawie danych klinicznych i badań laboratoryjnych.
  4. Paraneoplastyczny. Ten typ choroby rozwija się w obecności nowotworów i zagraża życiu pacjenta (śmiertelność wynosi do 90%). Zwykle wykrywa się go w nowotworach hematologicznych - chłoniakach, makroglobulinemii, białaczce limfocytowej.

Diagnostyka

Rozpoznanie choroby w początkowych stadiach choroby może być znacznie utrudnione ze względu na podobieństwo jej objawów z innymi chorobami dermatologicznymi. Aby uzyskać dokładną diagnozę, lekarz może przepisać pacjentowi serię testów laboratoryjnych:

  • analiza cytologiczna;
  • analiza histologiczna;
  • badanie immunofluorescencji.

Ważną rolę w rozpoznaniu pęcherzyca ma test Nikolsky. Ta metoda pozwala dokładnie odróżnić tę chorobę od reszty.

Leczenie

Leczenie pęcherzycy jest trudne, ponieważ naukowcy nie mogą jeszcze ustalić dokładnej przyczyny choroby.Wszyscy pacjenci powinni przebywać w przychodni u dermatologa i zaleca się przestrzeganie łagodnego reżimu: brak poważnego wysiłku psychicznego i fizycznego, unikanie nadmiernego nasłonecznienia, przestrzeganie określonej diety i częste zmiany łóżka i bielizny, aby zapobiec wtórnej infekcji erozji.

Leczenie farmakologiczne

Wykazano, że pacjent otrzymuje glukokortykoidy w dużych dawkach. Do tego celu można użyć następujących leków:

  • Prednizolon;
  • Deksametazon;
  • Metipred;
  • Polcortolon

Kiedy objawy zaczynają się cofać, dawki tych leków są stopniowo zmniejszane do minimum skutecznego.

Pacjentom z patologią narządów układu pokarmowego przepisane są długotrwałe glikokortykosteroidy:

  • Depot Medrol;
  • Metipred Depot;
  • Diprospan.

Leczenie lekami hormonalnymi może powodować wiele powikłań, ale nie są one powodem do zatrzymania kortykosteroidów. Wyjaśnia to fakt, że odmowa ich przyjęcia może doprowadzić do nawrotu i postępu pęcherzycy.

Możliwe powikłania leczenia glikokortykosteroidami:

  • stany depresyjne;
  • bezsenność;
  • zwiększona pobudliwość układu nerwowego;
  • ostra psychoza;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • zakrzepica;
  • otyłość;
  • angiopatia;
  • cukrzyca steroidowa;
  • erozja lub wrzody żołądka i / lub jelit.

Przy gwałtownym pogorszeniu stanu pacjenta podczas przyjmowania kortykosteroidów można zalecić następujące działania:

  • preparaty do ochrony błony śluzowej żołądka: Almagel i inne;
  • dieta: ograniczenie tłuszczu, węglowodanów i soli, wprowadzenie większej ilości białka i witamin w diecie.

Równolegle z glikokortykoidami, leki cytostatyczne i immunosupresyjne są przepisywane w celu zwiększenia skuteczności terapii i możliwości zmniejszenia dawek hormonów. Do tego celu można użyć następujących leków:

  • Metotreksat;
  • Azatiopryna;
  • Sandimmun.

W celu zapobiegania zaburzeniom równowagi elektrolitowej pacjentowi zaleca się przyjmowanie preparatów wapnia i potasu. I z wtórną infekcją erozją - antybiotykami lub środkami przeciwgrzybiczymi.

Ostatecznym celem terapii lekowej jest wyeliminowanie wysypek.


Dodatkowe metody oczyszczania krwi

W celu poprawy skuteczności leczenia pacjenci otrzymują następujące metody oczyszczania krwi:

  • hemosorpcja;
  • wymiana plazmowa;
  • hemodializa

Te procedury grawitacyjnej operacji krwi mają na celu usunięcie immunoglobulin, toksycznych związków i krążących kompleksów immunologicznych z krwi. Są szczególnie polecane pacjentom z ciężkimi współistniejącymi chorobami: cukrzycą, miażdżycą, nadczynnością tarczycy itp.

Fotochemioterapia

Metoda fotochemioterapii ma na celu dezaktywację komórek krwi poprzez naświetlanie krwi promieniami ultrafioletowymi i ich równoległą interakcję z G-metoksypsoralenem. Po tej procedurze krew ponownie powraca do krwioobiegu pacjenta. Ta metoda leczenia pozwala pacjentowi oszczędzać toksyczne związki i immunoglobuliny nagromadzone we krwi, które pogarszają przebieg choroby.

Terapia lokalna

Następujące środki mogą być stosowane w leczeniu zmian na skórze:

  • maść na bazie glukokortykoidów;
  • lokalne środki znieczulające (Lidocaine, Xylocaine);
  • środki z barwnikami anilinowymi: Fukortsyna, alkoholowy roztwór o jaskrawej zieleni;
  • kąpiele z nadmanganianem potasu;
  • leczenie zmian za pomocą Curiosin w celu przyspieszenia regeneracji tkanek.

Dieta

Pacjentom z jakąkolwiek postacią pęcherzycy zaleca się przestrzeganie pewnych zasad żywienia.

Wyłączone z diety:

  • produkty, które mogą powodować reakcje alergiczne;
  • grubej żywności;
  • żywność w puszkach;
  • proste węglowodany;
  • słone potrawy.
Curiosin przyspiesza naprawę tkanek dotkniętych pęcherzycą.

Wejdź do diety:

  • więcej żywności białkowej;
  • wzbogacone potrawy.

Gdy pojawiają się bąbelki w jamie ustnej, zaleca się pacjentowi przyjmowanie najbardziej oszczędnych pokarmów - zupy z puree i płynnej śluzy owsianej. Takie podejście do kompilacji menu przyspieszy proces gojenia się erozji i zapobiegnie ich dodatkowemu uszkodzeniu mechanicznemu.


Z którym lekarzem się skontaktować?

Jeśli podejrzewasz, że rozwój pęcherzycy wymaga zgłoszenia się do konsultacji z dermatologiem. Lekarz przepisze dodatkowe badania laboratoryjne i, jeśli będzie to konieczne, w leczeniu chorób współistniejących lub powikłań, zaleci skonsultowanie się z endokrynologiem, gastroenterologiem i innymi wyspecjalizowanymi specjalistami.

Obejrzyj wideo: Epidermolysis Bullosa Debra Polska Kruchy Dotyk WARTO POMÓC!

Zostaw Swój Komentarz