8 chorób, które mówią twoje włosy

Stan naszego pojawienia się może wskazywać na obecność wielu chorób. Jednym z takich "urządzeń sygnalizacyjnych" o nieprawidłowym działaniu w pracy narządów wewnętrznych lub układów mogą być nasze włosy. Według wielu naukowców, w zależności od stanu włosów, można ocenić większość wskaźników prawidłowego funkcjonowania organizmu.

W tym artykule przedstawimy 8 chorób, które mówią o twoich włosach. Informacje te pomogą Ci zdecydować na czas o konieczności skonsultowania się z lekarzem i możesz rozpocząć skuteczne leczenie choroby.

Znak 2 - cukrzyca i wypadanie włosów

Cukrzycom pierwszego lub drugiego typu towarzyszy szereg niszczących zmian w tkankach i narządach, które prowadzą do zakłócenia funkcjonowania wielu układów ciała. Najbardziej podstępny drugi typ tej choroby. W przypadku cukrzycy możliwe jest wypadanie włosów, a wraz z ciężkim przebiegiem łysienia mogą pojawić się na głowie. Przy łysych łatach zdolność do przywracania włosów zależy od stopnia uszkodzenia mieszków włosowych.

Przyczyną utraty włosów w cukrzycy jest naruszenie krążenia krwi w skórze głowy.Wysoki poziom cukru prowadzi do pogorszenia naczyń krwionośnych i nie są w stanie dostarczyć niezbędnej ilości krwi, niosącej niezbędne składniki odżywcze, do korzeni włosów w określonym obszarze głowy. W rezultacie w tych ogniskach zaczynają wypadać trzony włosów, a przy znacznym braku przepływu krwi, mieszki włosowe obumierają, co prowadzi do powstawania obszarów łysienia. Ponadto naruszenie przepływu krwi w skórze głowy prowadzi do przerzedzania się włosów i pogorszenia ich wyglądu - stają się one matowe i nieelastyczne.

Niemieccy lekarze ustalili interesujący schemat ryzyka cukrzycy i siwych włosów. Do badania wybrano dwie grupy osób w średnim wieku. Pacjentki najpierw miały siwiznę na głowie, ale brwi pozostały w naturalnym kolorze, podczas gdy te z drugim miały siwe włosy na głowie i brwiach. Wśród osób z pierwszej grupy cukrzycę wykryto w 75%, w drugim - tylko 14%. Naukowcy nie byli jeszcze w stanie podać dokładnego wyjaśnienia tego zjawiska, ale taki wzór pozwala nam przyjąć założenie, że wzrost poziomu cukru we krwi może stać się przyczyną pojawienia się siwych włosów, któremu nie towarzyszy siwienie brwi.

Utracie włosów w ogniskach z możliwym powstawaniem łysych plam w cukrzycy towarzyszą następujące objawy tej choroby:

  • częste oddawanie moczu;
  • uczucie pragnienia;
  • częste uczucie głodu;
  • zmęczenie;
  • swędzenie w kroczu;
  • chłód kończyn;
  • niewyraźne widzenie itp.

Kiedy pojawią się te objawy, należy skonsultować się z endokrynologiem lub lekarzem rodzinnym. Lekarz przepisze szereg badań diagnostycznych:

  • doustny test glukozy;
  • biochemiczny test krwi na poziom glukozy;
  • analiza moczu dla cukru;
  • analiza moczu;
  • USG trzustki i innych narządów.

Taktykę leczenia choroby określa się w zależności od wskaźników wyników badań diagnostycznych. Utrata włosów w cukrzycy może zostać zatrzymana przez leczenie dermatologiczne, ale całkowite zatrzymanie łysienia i stabilizacja ogólnego stanu pacjenta jest możliwe tylko przy regularnym leczeniu choroby podstawowej, mającej na celu normalizację poziomu cukru we krwi. W tym celu pacjentowi przepisano leki obniżające stężenie glukozy, dietę i leki objawowe.Aby przyspieszyć odbudowę włosów, główne leczenie jest uzupełniane przez miejscowe leczenie włosów i skóry głowy za pomocą środków, które poprawiają krążenie krwi i wzmacniają naczynia krwionośne.

Objaw # 4 - łysienie androgenowe i łysiny

 

Łysienie androgenowe jest chorobą dermatologiczną, której towarzyszy zwiększona utrata włosów spowodowana zmianą regulacji normalnego funkcjonowania mieszków włosowych przez aktywne formy testosteronu. Choroba ta może rozwijać się zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet.

Przyczyną jego występowania jest szereg zaburzeń hormonalnych spowodowanych chorobami narządów wewnętrznych lub dziedzicznymi patologiami. U kobiet rozwój łysienia androgenowego często wiąże się ze względnym wzrostem poziomu testosteronu spowodowanym problemami ginekologicznymi lub zmianami związanymi z wiekiem w okresie menopauzy. A dla mężczyzn - przyczyny dziedziczne.

Ponadto takie choroby i stany mogą powodować rozwój łysienia androgenowego:

  • nowotwory produkujące testosteron;
  • przyjmowanie pewnych leków;
  • częsty stres;
  • patologia układu moczowego;
  • choroby zakaźne i przewlekłe;
  • patologia układu pokarmowego;
  • złe odżywianie;
  • złe nawyki itp.

W przypadku łysienia androgenowego włosy zaczynają wypływać dyfuzyjnie - głównie w okolicy czołowo-ciemieniowej. U kobiet pozostają one na całej powierzchni głowy, ale obszar typowy dla tego typu łysienia staje się mniejszy. U mężczyzn łysienie występuje w taki sposób, że na głowie pojawia się łysina z podkową, a w skroniach i z tyłu głowy pozostają włosy.

Dodatkowe objawy wskazujące na rozwój łysienia androgenowego są objawami głównych chorób, które doprowadziły do ​​zmian w poziomie testosteronu. Aby zdiagnozować tę chorobę dermatologiczną i wyeliminować jej przyczyny, lekarz może zalecić serię badań mających na celu identyfikację endokrynologicznej patologii jajników, przysadki lub nadnerczy.

Ogólny plan badania pacjenta może obejmować następujące techniki:

  • pełna liczba krwinek;
  • badanie krwi na poziom hormonów tarczycy;
  • badanie krwi na poziom męskich lub żeńskich hormonów płciowych;
  • badanie krwi na kiłę;
  • immunologiczny test krwi dla limfocytów B i T.

Specjalny plan badania kondycji włosów może obejmować następujące techniki:

  • mikroskopia włosowa;
  • mikroskopia peelingu głowy;
  • biopsja skóry głowy z następującymi badaniami immunofluorescencyjnymi i mikroskopowymi;
  • przetestuj za pomocą wyciągania włosów.

W leczeniu łysienia androgenowego leki stosuje się w leczeniu choroby podstawowej, która powodowała łysienie i środki do miejscowego leczenia (leki i fizjoterapia). Ponadto pacjentom zaleca się stosowanie diety mającej na celu poprawę wzrostu włosów. W przypadku trwałej utraty włosów możliwe jest wykonywanie operacji na przeszczepie włosów własnych lub sztucznych.

Objaw 5 - łojotokowe zapalenie skóry i płytka nazębna, podobne do łupieżu

Łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą dermatologiczną spowodowaną zwiększonym wydzielaniem łoju i stanem zapalnym skóry. Przy tej patologii na skórze głowy pojawia się zaczerwienienie, które zaczyna się złuszczać.

Skrawki łojotokowego zapalenia skóry mogą się ze sobą łączyć i rozprzestrzeniać na inne części ciała. Skóra w zmianach jest tłusta, a łuszczące się łuski tworzą tupot podobny do łupieżu.Następnie takie obszary tłuszczowej płytki mogą prowadzić do utraty włosów, ponieważ pogarszają one oddychanie skóry głowy, a mieszki włosowe nie otrzymują wystarczającej ilości tlenu. Ogniska mogą swędzić, a podczas czesania pacjent może powodować ból i pieczenie.

Przyczyną rozwoju tej choroby może stać się szereg zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu, prowadzących do zwiększonej tłustości skóry. Wcześniej zakładano, że choroba jest wywoływana przez lipofilowy grzyb drożdżopodobny Malassezia (lub Pityrosporum ovale), ale spory o przyczynę tej dermatologicznej patologii wciąż trwają.

Aby zdiagnozować łojotokowe zapalenie skóry, pacjent musi skontaktować się z dermatologiem lub trichologiem. Po dermatoskopii skóry, która ujawnia reakcję zapalną, nadmiar tkanki tłuszczowej i nadmierną krętość krtani, pacjentowi przepisuje się analizę spektralną włosów. Aby wykluczyć inne choroby dermatologiczne, wykonuje się zadrapania dla grzybów, a atopowe zapalenie skóry jest wykluczone u dzieci. Po potwierdzeniu diagnozy przeprowadza się badania w celu ustalenia prawdziwej przyczyny nadmiaru sebum: badania krwi na obecność hormonów, testy kliniczne i biochemiczne.

Terapia zapalenia łojotokowego powinna być kompleksowa.Obejmuje przepisanie lokalnych preparatów do leczenia skóry, diety, doboru produktów do pielęgnacji i leków do leczenia podstawowej patologii, która spowodowała zwiększoną produkcję sebum.


Znak №6 - stres i wczesne siwe włosy

Silny stres może powodować przebarwienia i utratę włosów.

W większości przypadków pierwsze pojedyncze siwe włosy pojawiają się w wieku 35-40 lat. Wraz z ich wcześniejszym pojawieniem się trycholodzy rozmawiają o wczesnych siwych włosach. Oprócz różnych chorób i leków, jednym z powodów zjawiska rozjaśniania włosów może być silny stres nerwowy. Przy tak silnym napięciu nerwowym do krwi dostaje się duża ilość adrenaliny. Hormon ten może zakłócać związek pomiędzy melaniną (barwnikiem znajdującym się w łodydze włosa) a strukturą białkową włosów. Ponadto skurcz naczyniowy z napięciem nerwowym prowadzi do zniszczenia melanocytów.

W rezultacie te mechanizmy stresu powodują wybielenie włosów. Szok nerwowy może nie tylko spowodować pojawienie się siwych włosów, ale także doprowadzić do utraty włosów. W wyniku tego połączenia odbarwione wałki włosów stają się bardziej widoczne.

Wraz z pojawieniem się wczesnych siwych włosów po silnym szoku nerwowym, konieczne jest poddanie się kuracji stresowej, ponieważ jej działanie może prowadzić do rozwoju różnych chorób i dalszego pogorszenia wyglądu włosów. Ponadto, różne procedury barwienia (tonizowanie, podkreślanie, blondynek) i fryzury, przeprowadzane w salonie, pomogą rozwiązać problem z pojawieniem się fryzury.

Objaw # 7 - niedokrwistość z niedoboru żelaza i utrata włosów

Niedokrwistość z niedoboru żelaza, której towarzyszy obniżenie poziomu żelaza we krwi (zwłaszcza w hemoglobinie), może prowadzić do utraty włosów. Może to prowadzić do rozwoju wielu czynników, stanów i chorób. Choroba ta może być spowodowana wegetarianizmem, niewłaściwą kompilacją menu (zawiesiną węglowodanów i tłuszczu), krwawieniem, zmniejszoną aktywnością enzymów zaangażowanych w transport żelaza, operacją całkowitego lub częściowego usunięcia jelit lub żołądka, przewlekłym zapaleniem trzustki, rakiem żołądka, celiakią, enteropatią itp. .

W świetle stopni niedokrwistości z niedoboru żelaza, włosy mogą nie wypaść.Ten objaw zaburzenia krwi objawia się znacznym i przedłużonym niedoborem żelaza. Włosy stają się cieńsze i zaczynają wypadać trochę bardziej niż normalnie. Przywrócenie objętości utraconych włosów z niedoborem żelaza anemia jest zawsze długim procesem, ponieważ leczenie choroby podstawowej trwa około 3-12 miesięcy.

Niedokrwistości z niedoboru żelaza towarzyszą następujące objawy:

  • bladość
  • ogólne osłabienie;
  • zawroty głowy;
  • szum w uszach;
  • duszność;
  • błyskające muchy przed jego oczami;
  • pęknięcia w kącikach ust itp.

Aby zidentyfikować niedobór żelaza we krwi, należy skonsultować się z lekarzem lub hematologiem. Oprócz ogólnego badania lekarz przepisze szereg dodatkowych badań mających na celu zidentyfikowanie niedoboru żelaza i określenie jego przyczyn.

Poniższe procedury mogą zostać włączone do diagnostycznego planu badania dotyczącego wykrywania niedokrwistości z niedoboru żelaza:

  • pełna liczba krwinek;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • nakłucie szpiku kostnego;
  • trepanobiopsia.

Dodatkowe diagnostyczne metody identyfikacji przyczyny niedokrwistości są ustalane indywidualnie dla każdego pacjenta w zależności od jego dolegliwości oraz wyników badań i analiz.Leczenie niedokrwistości z niedoboru żelaza powinno zawsze być złożone, w przeciwnym razie odbudowa włosów będzie tymczasowa, a choroba nawróci. Oprócz wyeliminowania przyczyn niedokrwistości, leczenie powinno mieć na celu uzupełnienie niedoboru żelaza. W tym celu pacjentowi przepisuje się dietoterapię i preparaty żelaza w postaci tabletek lub zastrzyków.


Objaw numer 8 - liszaj obrączkowy i łysina

Ringworm jest wysoce zaraźliwą chorobą pochodzenia grzybowego. Może mu towarzyszyć uszkodzenie skóry, włosów i paznokci. Po porażce skóry głowy na skórze powstały ogniska o zaokrąglonym kształcie. W tych obszarach włosy zaczynają się rozrzedzać, a liczba takich ognisk może się różnić od jednego do kilku.

W dotkniętym obszarze skóra zaczyna się odrywać i tworzy szare lub białawe strupy. Z wyglądu przypominają łupież. W miarę postępu włosów zaczyna się odrywać w odległości 1-2 mm od powierzchni głowy. Małe pęcherzyki pojawiają się na krawędziach zmian, które następnie otwierają się i tworzą żółtawe skorupy.Rozmiar tych zmian może wynosić od 3 do 10 cm lub więcej. Rzadko powodują dyskomfort (swędzenie obserwuje się tylko u niektórych pacjentów), ale pacjenci doświadczają znaczących problemów psychologicznych, ponieważ choroba wpływa na ich wygląd.

Aby prawidłowo zdiagnozować i zatrzymać łysienie, należy skonsultować się z dermatologiem lub trichologiem. Po zbadaniu zmiany w świetle lampy Voodoo i wykonaniu wysiewu płatków skóry na pożywce, lekarz będzie mógł dokonać prawidłowej diagnozy i przepisać przebieg leczenia.

Kompleksowa terapia obejmuje szereg środków polegających na wycinaniu włosów z głowy i leczeniu uszkodzeń preparatami antyseptycznymi i przeciwgrzybiczymi. W ciężkich przypadkach lekarz może zalecić doustne stosowanie leków przeciwgrzybiczych. Zabieg należy przeprowadzić w całości, ponieważ przy opóźnionym anulowaniu terapii może pojawić się grzybica. Data unieważnienia leków ustalana jest przez lekarza, na podstawie wyników testów kontrolnych.

Tak więc nasze włosy są źródłem informacji dla lekarza o stanie narządów wewnętrznych i układów.Jeśli zauważyłeś podobne objawy u siebie lub u krewnych, skontaktuj się z terapeutą, dermatologiem lub trichologiem. Możesz również skonsultować się z endokrynologiem i innymi lekarzami.

Obejrzyj wideo: Co Twój Język Mówi O swojego Zdrowiu - WAŻNE

Zostaw Swój Komentarz